Zostałyśmy powołane, by być kobietami, które mówią o obecności Boga w naszym świecie i kochają do końca, aż do oddania życia.

1 Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, 2 tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa. 3 Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, 4 abyś się mógł przekonać o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono.

14 Potem powrócił Jezus w mocy Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się po całej okolicy. 15 On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich. 16 Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać. 17 Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, natrafił na miejsce, gdzie było napisane: 18  Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, 19 abym obwoływał rok łaski od Pana. 20 Zwinąwszy księgę oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Nim utkwione. 21 Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli».Łk 1, 1 – 4; 4, 14-21

Wprowadzenie do medytacji:

Rozpoczynając modlitwę: Usiądź wygodnie, oddychaj spokojnie, poczuj swoje ciało. Uświadom sobie, gdzie jesteś i co będziesz robił. Zrób kilka głębszych oddechów, poczuj, że oddychasz, że jest w Tobie tchnienie życia. Uświadom sobie, że spotkasz się teraz z Bogiem. Zrób znak krzyża. Następnie przeczytaj powoli tekst, tak jakby Duch Święty pisał go teraz specjalnie dla Ciebie. Nie musisz się spieszyć. Jeśli potrzebujesz, przeczytaj go jeszcze raz, zatrzymując się słowo za słowem, jak wraca się do słów listu od Ukochanej Osoby.

Wyobraź sobie: Jezusa  zbliżającego się do bimy w synagodze, by czytać zwoje Księgi.

Czego chcę i pragnę – proś w tej modlitwie o łaskę otwarcia na Słowo Jezusa i stanie się świadkiem Ewangelii.

  1. Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś się mógł przekonać o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono.

Łukasz nie pozostał na przekazie innych, chciał sam doświadczyć wewnętrznie Słowa, Jego prawdziwości. Czy Ja studiuję, badam Pismo święte, by być świadkiem, a nie tylko mniej lub bardziej uważnym słuchaczem Słowa Bożego? Poproszę o tęsknotę i wytrwałość w podążaniu za Bogiem obecnym w Swoim Słowie.

  1. Potem powrócił Jezus w mocy Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się po całej okolicy. On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich. Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać.

Jezus wraca w mocy Ducha z pustyni, na której był kuszony przez szatana, do rodzinnej Galilei. To tutaj rozpocznie swoją działalność, to tutaj powoła apostołów. To tutaj zostanie powszechnie uznany jako nauczyciel, wysławiany, aż do czasu, gdy początkowe pochwały zmienią się w postawę wrogości i odrzucenia przez najbliższych. Jezus, wychowany w Nazarecie, jako pobożny Żyd nawiedza synagogę w każdy szabat. Liturgia w synagodze polegała na odczytaniu Szema Israel, następnie wypowiadano osiemnaście błogosławieństw, czytano fragmenty Tory (Pięcioksięgu) i pism prorockich. Po czym następowało pouczenie, rodzaj homilii. Jezus odczytał fragment Księgi Proroka Izajasza (Iz 61, 1n). Łukasz sześciokrotnie opisuje działanie Jezusa w szabat, jakby nawiązując do przywracania porządku stworzenia. Jezus, Pan szabatu, wprowadza  zranionego, zagubionego człowieka do odpoczynku Stwórcy. Jezus odnajduje się w Tradycji swojego ludu, zarazem przywraca jej zbawienny sens. Czy potrafię wejść  w ducha pobożnych praktyk, czy są dla mnie zadaniami, które z trudem podejmuję, bo tak trzeba?

  1. Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, natrafił na miejsce, gdzie było napisane: Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana. Zwinąwszy księgę oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Nim utkwione. Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli».

                 Jezus rozwija zwój zawierający tekst z proroka Izajasza, który jest opisem radości Izraelitów z powodu uwolnienia z niewoli babilońskiej. Tekst cytowany przez Jezusa zawiera obietnicę ogłaszającą rok łaski od Pana - rok jubileuszowy. Taki rok następował co pięćdziesiąt lat. W czasie jego trwania znoszone były długi, niewolnicy odzyskiwali wolność a pracownicy najemni mogli powracać do swoich domów. Jezus jest nie Tym, który przekazuje Słowo Boże do słuchaczy, lecz także je doskonale wypełnia. To Słowo realizuje się dzisiaj.  To dziś Jezus może mnie wyzwolić z różnych niewoli, jeśli tylko uznam swoje ubóstwo, ślepotę, paraliż, zniewolenie, swoje kajdany.

4. Dziś jest rok łaski -  Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia. Z okazji tegoż Jubileuszu  istnieje w Roku Miłosierdzia (od 8 grudnia 2015 roku do 20 listopada 2016 roku) dodatkowa możliwość zyskiwania odpustu zupełnego. „Należy mieć na uwadze ogólne normy, które mówią, iż można go uzyskać jeden raz dziennie, zarówno dla siebie, jak i dla zmarłych, spełniając stałe (zwykłe) warunki w łączności z czynem (dziełem) obdarzonym odpustem.

I. Warunki stałe:

1. przystąpienie do sakramentu pokuty (trwanie w stanie łaski uświęcającej);
2. przyjęcie Komunii św.; 
3. modlitwa według intencji Ojca Świętego; 
4. wykluczenie przywiązania do wszelkiego grzechu nawet lekkiego.

II. Dla poszczególnych wiernych zostały wyznaczone następujące czyny obdarzone odpustem:

A. Wszyscy wierni  - mogą zyskać odpust zupełny odbywając pielgrzymkę do Drzwi Świętych otwartych w Bazylikach papieskich w Rzymie, w każdej Katedrze oraz kościołach wyznaczonych przez Biskupa Diecezjalnego. „Ważne jest, aby ten moment był połączony przede wszystkim z Sakramentem Pojednania i uczestnictwem we Mszy św. oraz refleksją nad miłosierdziem. Konieczne będzie, by tym celebracjom towarzyszyło wyznanie wiary i modlitwa za mnie – prosi Ojciec Święty – oraz w intencjach, które noszę w sercu dla dobra Kościoła i całego świata”.

B. Osoby, które z różnych powodów nie będą mogły udać się do Świętych Drzwi, zwłaszcza chorzy, starsi i samotni mogą zyskać odpust zupełny poprzez przyjęcie Komunii św. lub uczestniczenie we Mszy św. i w modlitwie wspólnotowej, również za pośrednictwem różnych środków przekazu. Zatem osoby, które nie będą miały okazji przyjąć Komunii św., mogą uzyskać odpust zupełny mając duszę wolną od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu i budząc w sobie intencję spełnienia zwykłych warunków, gdy tylko będzie to możliwe.

C. Więźniowie  - mogą zyskać odpust zupełny w kaplicach więziennych, „a kiedy będą przechodzili przez drzwi swojej celi, kierując myśli i modlitwę do Ojca, niech za każdym razem ten gest oznacza dla nich przejście przez Drzwi Święte” (List). Więźniowie, którzy nie będą mieli okazji przyjąć Komunii św., mogą uzyskać odpust zupełny mając duszę wolną od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu i budząc w sobie intencję spełnienia zwykłych warunków, gdy tylko będzie to możliwe.

D.  Każdy wierny, który sam wykona jeden lub kilka uczynków miłosierdzia co do ciała i duszy także może zyskać odpust zupełny, spełniając równocześnie stałe warunki uzyskania odpustu. Koniecznie w tym przypadku trzeba jednak spełnić warunki stałe.

  Uczynki miłosierdzia względem duszy:

  • Grzeszących upominać.
  • Nieumiejętnych pouczać.
  • Wątpiącym dobrze radzić.
  • Strapionych pocieszać.
  • Krzywdy cierpliwie znosić.
  • Urazy chętnie darować.
  • Modlić się za żywych i umarłych.

Uczynki miłosierdzia względem ciała:

  • Głodnych nakarmić.
  • Spragnionych napoić.
  • Nagich przyodziać.
  • Podróżnych w dom przyjąć.
  • Więźniów pocieszać.
  • Chorych nawiedzać.
  • Umarłych pogrzebać. 

Ojciec Święty upoważnił w Roku Jubileuszowym wszystkich kapłanów do rozgrzeszenia z grzechu aborcji osób, które jej dokonały, żałują tego z całego serca i proszą o przebaczenie.

Ponadto  decyzją Papieża Franciszka osoby, które w Roku Świętym Miłosierdzia przystąpią do Sakramentu Pojednania u kapłanów z Bractwa św. Plusa X, otrzymają ważne i zgodne z prawem rozgrzeszenie.

Kończąc modlitwę porozmawiaj z Panem i powiedz Mu o tym, co teraz czujesz, co myślisz, czego doświadczasz. Niech to będzie spontaniczna rozmowa. Wylej przed Nim swoje serce, które On przed chwilą poruszył w twojej modlitwie.

Zakończ odmawiając: Ojcze nasz.

Spróbuj zapisać sobie w „dzienniku duchowym” najważniejsze myśli, poruszenia serca, uczucia, jakie pojawiły się podczas całej modlitwy.

 przygotowała s. Agnieszka Fortuna rscj

 

© SACRE COEUR - ZGROMADZENIE NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA