Zostałyśmy powołane, by być kobietami, które mówią o obecności Boga w naszym świecie i kochają do końca, aż do oddania życia.

Zbliżył się także jeden z uczonych w Piśmie, który im się przysłuchiwał, gdy rozprawiali ze sobą. Widząc, że Jezus dobrze im odpowiedział, zapytał Go: «Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań? » Jezus odpowiedział: «Pierwsze jest: „Słuchaj, Izraelu, Pan, Bóg nasz, Pan jest jedyny. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą”.

NAJWIEKSZE PRZYKAZANIE (Mk 12, 28-34)

Zbliżył się także jeden z uczonych w Piśmie, który im się przysłuchiwał, gdy rozprawiali ze sobą. Widząc, że Jezus dobrze im odpowiedział, zapytał Go: «Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań? » Jezus odpowiedział: «Pierwsze jest: „Słuchaj, Izraelu, Pan, Bóg nasz, Pan jest jedyny. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą”. Drugie jest to: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Nie ma innego przykazania większego od tych». Rzekł Mu uczony w Piśmie: «Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznieś powiedział, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego daleko więcej znaczy niż wszystkie całopalenia i ofiary». Jezus widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: «Niedaleko jesteś od królestwa Bożego». I już nikt więcej nie odważył się Go pytać.

 

Modlitwa przygotowawcza:

            Prosić Boga, Pana naszego, aby wszystkie moje zamiary, decyzje i prace były skierowane wyłącznie ku służbie i chwale Jego Boskiego Majestatu (ĆD 46).

Obraz do modlitwy:

  • Zobaczyć uczonego w Piśmie, który przysłuchuje się dyskusji Jezusa z Saduceuszami, potem ośmiela się, podchodzi i sam zadaje pytanie.

Prośba:  Prosić o łaskę oddania Bogu całego serca.

  1.      Jeden z uczonych w Piśmie, który im się przysłuchiwał

Dzisiejszy fragment Ewangelii znajduje się w centralnej części rozdziału 12 Ewangelii wg św. Marka, który w całości poświęcony jest przekazaniu nauczania Jezusa. Być może było zamierzeniem Ewangelisty, by tę informację o najważniejszym przykazaniu umieścić właśnie w centrum tego nauczania.

Ten fragment poprzedzony jest opowiadaniem o sporze Saduceuszów z Jezusem dotyczącym zmartwychwstania. To właśnie temu sporowi przysłuchuje się nasz bohater. Odpowiedź Jezusa udzielona Saduceuszom wywołuje poruszenie w jego sercu, tak że zadaje On swoje własne pytanie. Nie wiemy jak długo ten uczony w Piśmie rozważał to pytanie, nie wiemy ilu osobom wcześniej je postawił, nie wiemy jak długo szukał odpowiedzi. Nagle w Jezusie zobaczył kogoś, kto może mu odpowiedzieć.

Jakie pytanie pragnę zadać Jezusowi, na co nigdzie nie mogę znaleźć odpowiedzi?

 2.      Odpowiedź Jezusa

W odpowiedzi Jezusa streszcza się wszystko. Ta odpowiedź tak prosta i tak przejrzysta dla wielu Żydów uwikłanych w setki przepisów Prawa zdaje się być nie do przyjęcia. Tymczasem właśnie ta prostota oczarowuje i pociąga uczonego w Piśmie. Jak bardzo różni się on od swoich pogubionych towarzyszy. Jakąż radością musi być ten człowiek dla Jezusa, który nieustanie spotyka się odrzuceniem i wrogością zwłaszcza ze strony uczonych w Piśmie.

Co w mojej wierze przesłania mi piękno i czar prostej miłości Boga do człowieka i człowieka do Boga, piękno i czar wzajemnej ludzkiej miłości? Jakie „przepisy” krępują mnie, nie pozwalają mi oddychać, nie pozwalają mi dostrzec ani mojej własnej wartości, ani wartości drugiego człowieka?

3.      Odpowiedź uczonego w Piśmie

 Uczony w Piśmie początkowo powtarza wypowiedź Jezusa, jednie nieco ją parafrazując. Pod koniec jednak dodaje coś, co świadczy o głębi jego poznania i zrozumienia tak Pisma jak i nauczania Jezusa. Mówi bowiem, że kochanie Boga całym sobą daleko więcej znaczy niż wszystkie całopalenia i ofiary. W tamtych czasach całopalenia i ofiary były podstawą kultu, były czymś zasadniczym. Także i my dzisiaj mamy tradycje i formy oddawania czci, bez których nie wyobrażamy sobie religii. Jednak, czy to mówimy o dawnych czasach, czy o dzisiejszych – człowiek zawsze zmaga się z pokusą zatrzymania się jedynie na tym co zewnętrzne. Bohater dzisiejszej Ewangelii natomiast odkrył, co jest zasadnicze, co w oczach Boga naprawdę się liczy. A jest to ofiara naszego serca, oddanie się Mu całkowicie, na zawsze, we wszystkim. Oddanie Mu swoich wszystkich sił zdolności, energii. Oddanie Mu także swojej słabości, goryczy swego serca, naszych ran i upokorzeń. Oddanie wszystkiego i zawierzenie wszystkiego.

Gdy tak zrobimy, z pewnością rozpromieni się nad nami Twarz Jezusa i usłyszymy: «Niedaleko jesteś od królestwa Bożego»

 Rozmowa końcowa:

Stanę przed Jezusem, i porozmawiam z Nim o tym, co wydarzyło się we mnie podczas tej modlitwy. Zakończę modlitwą Ojcze nasz…

przygotowała s. Iwona Baryś rscj

© SACRE COEUR - ZGROMADZENIE NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA