Zostałyśmy powołane, by być kobietami, które mówią o obecności Boga w naszym świecie i kochają do końca, aż do oddania życia.

 Zbliżali się do Niego wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie: «Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi». 

 Zbliżali się do Niego wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie: «Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi».  Opowiedział im wtedy następującą przypowieść:   «Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie?   A gdy ją znajdzie, bierze z radością na ramiona   i wraca do domu; sprasza przyjaciół i sąsiadów i mówi im: "Cieszcie się ze mną, bo znalazłem owcę, która mi zginęła".  Powiadam wam: Tak samo w niebie  większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia. Łk 15,3-7

 MEDYTACJA

Uświadomienie sobie  obecności  Boga.

Prośba o owoc medytacji – o głęboką radość  płynącą z wiary w miłość Serca Boga.

1.      Bóg poszukuje  i cieszy się z odnalezienia swoich dzieci. 

Bóg Biblii nie jest Bogiem kilku osób. Bóg jest Bogiem wszystkich stworzeń.  Każdy człowiek ma wielką wartość w Jego oczach. Bóg poszukuje  i cieszy się odnalezieniem swoich dzieci. Takie przesłanie przekazuje Jezus w momencie, kiedy  grzesznicy  zbliżają się do Niego,  aby Go słuchać, a faryzeusze i uczeni  na to się oburzają.  Czyni to za pomocą przypowieści o zagubionej i odnalezionej owcy.

Jezus jest Dobrym Pasterzem, który  nie waha się zbliżać do każdego, niezależnie od  miejsca i etapu, na którym się znajduje. Świętość Jezusa ma zdolność uczynienia świętym każdego, kto się do Niego zbliża.  

Wydawać się może, że pasterz sam był odpowiedzialny za 100 owiec. Ich liczba była tak wielka, że trudno zauważyć zniknięcie jednej w ciągu dnia. Pasterz  liczył swe owce dopiero pod koniec dnia, zanim weszły do zagrody, by chronić  je wszystkie przed niebezpieczeństwami nocy. W przypowieści Jezus odwołuje się do serca, do uczuć, które pasterz ma wobec każdej owcy. Któż z was nie zostawi 99 owiec i nie pójdzie na poszukiwanie zagubionej, aż ją znajdzie… Wydaje się czymś nierozsądnym zostawienie całego stada i niesienia pomocy jednej owieczce. Pasterz jednak pozostałe owce zostawia
w zagrodzie, upewnia się, że nic im nie grozi i wyrusza na poszukiwanie zagubionej.

2.      Dobroć Boga

Pasterz śpieszy, biegnie w góry, by odnaleźć zagubioną owcę. Nie poddaje się, przeszukuje pieczary, zagląda w zarośla. Ta troska dla zagubionej owcy przywołuje na myśl miłość Jezusa do swoich uczniów  opisana przez św. Jana we fragmencie o Ostatniej Wieczerzy. Miłość Jezusa nie zna granic.  Szuka nas z wytrwałością.

Przypowieść o zagubionej i odnalezionej owcy służy do ukazania miłości i troski Boga dla grzesznika, który oddalił się od Niego. Grzesznik narażony jest na niebezpieczeństwo śmierci jeśli nie zostanie w porę odszukany.

3.      Nawracający się grzesznik

W ostatnim wersecie tej przypowieści Jezus mówi, że większa będzie radość w niebie
z jednego grzesznika, który się nawraca niż z 99-ciu którzy nie potrzebują nawrócenia.

Owcę zagubioną, przestraszoną łatwo można wziąć na ramiona. Zagubiony człowiek jednak potrzebuje osobistego podjęcia decyzji odwrócenia się od zła poprzez nawrócenie.

Wszyscy potrzebujemy nawrócenia. Jezus ukazuje swoją wielką miłość do każdego ze   swoich dzieci. Zawsze cieszy się z naszego powrotu.

4.      Miłość Serca Boga

Ta przypowieść wyraża w sposób niezwykły troskę Boga o nas. Jak  Dobry  Pasterz  Bóg miłosierny szuka nas bez wytchnienia  ze współczuciem i miłością.

To przypowieść o miłości osobistej Boga dla nas. Jezus Dobry Pasterz zna po imieniu każdą owce. Szuka jej   z czułością bierze ją na ramiona. Tak jak nam o tym przypomina

Ojciec św . Franciszek: Cała historia zbawienia to dzieje Boga, który szuka człowieka, obdarza go swoją czułością i miłością.

Jestem jedyny w oczach Boga Czy pozwalam się Bogu znaleźć i czy szukam razem z Nim tych, którzy się pogubili?

 Radością Boga jest czynić miłosierdzie. Pasterz nie oskarża owieczki, nie traktuje jej źle, ale bierze na ramiona z czułością. Pasterz, który bierze owcę na swe ramiona to Jezus, Którego  ręce obejmują nas z krzyża. 

 Jezus to człowiek, brat i przyjaciel zdolny przyjąć zwierzenia naszego serca, zdolny do wzruszenia i przytulenia. Jego dotyk ma moc uzdrawiania. Jezus zaprasza nas do  bliskiej relacji z Sobą, objawia nam nasze  chrześcijańskie powołanie – być na ziemi Sercem Boga.

 5.      Modlitwa na zakończenie medytacji 

NAJŚWIĘTSZE SERCE JEZUSA;

        - ożywiaj nas swą miłością,

        - oświecaj nas swą mądrością,

        - podtrzymuj nas swą siłą,

        - przebacz nam w swym miłosierdziu,

        - miej cierpliwość z nami,

        - rozporządzaj nami według swej woli,

        - rozpalaj nas swą żarliwością.

         PRZYJDŹ KRÓLESTWO TWOJE W NAS, A PRZEZ NAS W ŚWIECIE CAŁYM! Amen

 Przygotowała s.  Maria Głowacka rscj

 

 

 


 

 

© SACRE COEUR - ZGROMADZENIE NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA