Zostałyśmy powołane, by być kobietami, które mówią o obecności Boga w naszym świecie i kochają do końca, aż do oddania życia.

Gdy aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili nawzajem do siebie: "Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło i o czym nam Pan oznajmił". Udali się też z pośpiechem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. Łk 2, 15-20

     Przygotowanie dalsze

Wieczorem, przed zaśnięciem przeczytaj Słowo Boże

  Łk 2, 15-20

Gdy aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili nawzajem do siebie: "Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło i o czym nam Pan oznajmił". Udali się też z pośpiechem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu.
A wszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu, co im pasterze opowiadali.  Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i  rozważała je w swoim sercu. A pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to było powiedziane.

  • Jako pomoc do modlitwy możesz  też przygotować reprodukcję ikony pochodzącej z monasteru  Notre-Dame de la Plaine oraz świecę.

 Przygotowanie bliższe

    Wybierz dogodną pozycję i miejsce Twojej modlitwy. Rozpocznij medytację od uświadomienia  sobie obecności Boga, zapal święcę przypominającą Bożą Światłość.    

Proś o radość wiary. 

Powoli czytaj tekst św. Łukasza zatrzymując się nad słowami, które cię poruszają.

 Punkty do medytacji

1.   W tej samej okolicy znajdują się pasterze ze swoimi stadami. Pochodzą z królewskiego miasta Dawida, Betlejem i Bóg ich wola tak jak wołał młodego Samuela,1 Sam 16, 12 Anioł Pański ukazuje się Pasterzom, ogarnia ich jasność Pańska.   Pasterze są spowici światłem, tak jak Jezus, Który spowity jest pieluszkami. Światło symbolizuje Jezusa, Światłość świata, które oświeca każdego człowieka na ten świat przychodzącego. Apokalipsa powie " Miasto nie potrzebuje już światła, bo Jego światłością jest Baranek" por. (Ap 21, 23). Beda Czcigodny, mówi, że język pasterzy jest językiem ludzi czuwających. Nie mówią oni idźmy zobaczyć to Dziecko, ale idźmy zobaczyć to o czym nam powiedziano, idą zobaczyć Słowo. Pasterze biegną z pośpiechem, aby ujrzeć Pana, rozpoznają Go po znakach, są oczarowani, zachwyceni doświadczeniem, które jest jednocześnie  paradoksem.

  • Widzą ubogie Dzieciątko, żłób i wielkość Najwyższego, Pana, Mesjasza.
  • Widzą słabe Dziecko, Które potrzebuje, aby Je chronić i jest Tym, Który nas chroni, Jest naszym Zbawcą.
  • Dzieciątko doświadczane cierpieniem, Które jest Źródłem radości dla innych
  • Dzieciątko nikomu nieznane, Które przychodzi dla wszystkich, również do tych, którymi ludzie pogardzają.

2.     Boże Narodzenie to święto narodzenia Kościoła, narodzenia dyskretnego, prawie niedostrzegalnego, przeżywanego najpierw w małej grupie osób,  pełniących już pewne funkcje, które podejmie Kościół w historii zbawienia.  

      Pasterze czuwają w nocy, symbolizują małą grupę ludzi, która wyczekiwała przyjścia Mesjasza, są  wzorem  chrześcijańskiego czuwania. Obudzeni, przechodzą z ciemności nocy i snu do światłości, pierwsi otrzymują Dobrą Nowinę. Są obrazem miłosierdzia Boga wobec człowieka, miłosierdzia, które Jezus uczyni widzialnym nazywając się Dobrym Pasterzem. Pasterze to pierwsi misjonarze, którzy nie mogą nie mówić o tym, co widzieli
i słyszeli.  Głoszą wszystkim Dobrą Nowinę. Ludzie przyjmują ich słowo. Pasterze są też zapowiedzią zadań osób odpowiedzialnych za Kościół, do których Piotr i Paweł się zwracają: paście stado Boże nad którym Duch Święty ustanowił was stróżami, bądźcie wzorem dla stada. Pasterze są pierwszymi apostołami Ewangelii, słyszeli glos z nieba, zobaczyli znaki i przekazują  otrzymaną wiadomość. (Dz,4,20) Reprezentują przyszłych pasterzy Kościoła, którzy nie tylko zajmują się stadem, ale żywią je słowem otrzymanym przez Boga. Pasterze wracają ciesząc się i wielbiąc Boga. Ta radość symbolizuje radość wierzącego, który słucha słowa i modli się. 

3.     Pierwszą liturgią celebrującą boskość Dziecięcia przychodzącego na świat jest anielski śpiew. Wielbienie to jest wstępem do liturgii  wspólnot  chrześcijańskich. Niebo nawiedza ziemię,  mur, który je rozdziela niebo od ziemi niknie, człowiek może uczestniczyć w chwale Boga. Książę Pokoju przynosi na świat pokój, którym obdarzyć może jedynie Bóg. Jezus ukazuje człowiekowi nową drogę pokoju. Człowiek pokoju  ma poczucie przyjęcia, akceptacji, przebaczenia ze strony Boga.

      Św. Paweł powie: Jezus umarł i zmartwychwstał, Anioł ogłosi: Narodził się. Zwiastuję wam radość wielką. św. Łukasz, Ewangelista radości tylko dwa razy użyje wyrażenia "wielka radość". Przy narodzeniu Jezusa i po Jego Wniebowstąpieniu, kiedy to uczniowie wracają do Jerozolimy z wielką radością. Radość  Narodzenia Jezusa osiąga  swoje apogeum. Maryję nazywamy przyczyną naszej radości.

4.       Maryja 
Dla św. Łukasza narodziny Jezusa są zbawieniem, przez które wypełnia się Pismo. Chrystus rodzi się w Betlejem, by moc się narodzić w sercu każdego z nas. Św. Tomasz powie o potrójnym narodzeniu - odwiecznym w Ojcu, czasowym z Dziewicy Maryii duchowym w sercu chrześcijanina. Orygenes mawiał czemu służyłoby narodzenie Jezusa w Betlejem jeśli ja przez moje życie nie ukazałbym, że przychodzi przeze mnie.

 Maryja zachowuje, medytuje słowa w swoim sercu. Wiara Maryi jest przyjęciem, poszukiwaniem, refleksją, przyjęła i rozważała, medytowała. Maryja podjęła wysiłek refleksji w asymilacji otrzymanego słowa. Szukała w jaki sposób pogodzić głębokie duchowe doświadczenie  i  realne życie. To wszystko zbliża ją do nas. Kroczyła drogą wiary tak jak my nie bez trudności. Wierzyła, że kiedyś zobaczy jaśniej.

Św.Jan Paweł II powie o Niej, że jest pamięcią Kościoła, archetypem wspólnoty wierzących, która zachowuje Ewangelię, by ją przekazać następnym pokoleniom. 

5.       Boże "dzisiaj"

Dzisiejszy dzień jest Bożym "dzisiaj", wyjątkowym momentem łaski.  Dla św. Łukasza narodziny Jezusa są zbawieniem, przez które wypełnia się Pismo. Chrystus rodzi się
w Betlejem, by moc się narodzić w sercu każdego z nas. Św. Tomasz powie
o potrójnym narodzeniu Jezusa - odwiecznym w Ojcu, w czasie historycznym  z Dziewicy Maryi i duchowym w sercu chrześcijanina.  Pyta czemu służyłoby narodzenie Jezusa
w Betlejem jeśli ja, przez moje życie, nie ukazałbym, że przychodzi przeze mnie.

  Rozmowa końcowa

Na zakończenie medytacji, patrząc na ikonę, w modlitwie zwróć się do Jezusa. Proś, by w   to  święto  Bożego Narodzenia 2014 roku Twoje serce ogarnęła radość i gotowość   do głoszenia Dobrej Nowiny.

opracowała s. Maria Głowacka rscj

 

© SACRE COEUR - ZGROMADZENIE NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA