Zostałyśmy powołane, by być kobietami, które mówią o obecności Boga w naszym świecie i kochają do końca, aż do oddania życia.

Pewnego dnia przyszedł do Jezusa trędowaty i upadając na kolana, prosił Go: Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić. Zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł do niego: Chcę, bądź oczyszczony! Natychmiast trąd go opuścił i został oczyszczony.

Uzdrowienie trędowatego

 Pewnego dnia przyszedł do Jezusa trędowaty i upadając na kolana, prosił Go: Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić. Zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł do niego: Chcę, bądź oczyszczony! Natychmiast trąd go opuścił i został oczyszczony. Jezus surowo mu przykazał i zaraz go odprawił, mówiąc mu: Uważaj, nikomu nic nie mów, ale idź pokaż się kapłanowi i złóż za swe oczyszczenie ofiarę, którą przepisał Mojżesz, na świadectwo dla nich. Lecz on po wyjściu zaczął wiele opowiadać i rozgłaszać to, co zaszło, tak że Jezus nie mógł już jawnie wejść do miasta, lecz przebywał w miejscach pustynnych. A ludzie zewsząd schodzili się do Niego.(Mk 1, 40-45)

Modlitwa przygotowawcza:

Prosić Boga, Pana naszego, aby wszystkie moje zamiary, decyzje i prace były skierowane wyłącznie ku służbie i chwale Jego Boskiego Majestatu (ĆD 46).

Obraz do modlitwy:

Zobaczę człowieka, który przemyka się chyłkiem, chowa się za krzakami, w przydrożnym rowie, czujnie rozgląda się dookoła – nie chce być zauważony. Jest zmęczony, osłabiony, potyka się, plącze się w strzępach swojego ubrania, a jednak idzie do przodu, wytrwale, nawet spieszy się, tak, jakby czegoś oczekiwał…

Prośba: Będę prosić o nadzieję na uzdrowienie.

 Kontekst

Cud uzdrowienia trędowatego osadzony jest w kontekście wielu cudów Jezusa. Ten fragment Ewangelii poprzedzony jest zdaniem: I chodził po całej Galilei, nauczając w ich synagogach i wyrzucając złe duchy a kończy się stwierdzeniem: A ludzie zewsząd schodzili się do Niego. Prawdopodobnie w tym czasie Jezus dokonał wielu cudów, a jednak ten właśnie cud uzdrowienia trędowatego jakoś szczególnie zapadł Apostołom w pamięć (piszą o nim wszyscy trzej synoptycy). Musiał zatem być wyjątkowy.

 1.      Wtedy przyszedł do Niego trędowaty…

Trąd był straszną chorobą nie tylko dlatego, że stopniowo zżerał ciało prowadząc przez kalectwo i okropne cierpienie do śmierci, ale chyba najbardziej dlatego, że izolował człowieka od społeczeństwa, od rodziny, pozbawiał domu. Trędowaci żyli samotnie lub w enklawach w odosobnieniu, na ograniczonym terenie, pod żadnym pretekstem nie wolno im było się zbliżać do mieszkań ludzkich, gdyż było to przekroczeniem Prawa i groziło ukamienowaniem. Wiedząc o tym, z tym większym zdziwieniem czytamy, że trędowaty przyszedł do Jezusa. Żeby przyjść do Jezusa, musiał najpierw opuścić swoje terytorium i przebyć drogę w pewnym sensie bardziej niebezpieczną niż sama choroba – bo gdyby został przez kogoś zauważony, przegnano by go lub może nawet by zginął. Strach ludzi przed zarażeniem się był ogromny i dla nie przestrzegających zasad raczej nie było litości.

Myślę, że gdybyśmy spojrzeli w oczy trędowatego w tamtej chwili, gdy spieszył na spotkanie z Jezusem dostrzeglibyśmy mieszankę najróżniejszych uczuć: strachu, bólu, napięcia, determinacji, ale dominującym uczuciem, przydającym nowego światła jego spojrzeniu, byłaby nowa nadzieja.

A ja, czy mam jeszcze nadzieję na moje uzdrowienie…?

2.      Jeśli chcesz, możesz…

Przedziwna jest prośba trędowatego, w ten sposób nie zwraca się do Jezusa nikt inny, tylko on. W tej prośbie jest oczywiście wyznanie wiary we wszechmoc Jezusa, a zatem uznanie w Nim samego Boga. Ta wiara zawarta jest w słowie: możesz. Ty możesz uczynić coś, co dla mnie, dla kogokolwiek z ludzi jest niemożliwe. Ale w tej prośbie jest jeszcze coś, jest to zawarte w słowach: jeśli chcesz. Wypowiadając je trędowaty uznaje, że Bóg może mu nie dać tego daru. Dlaczego? Bo on nie jest kimś kto na to zasługuje. Trędowaty nie przychodzi z listą swoich dobrych uczynków, ani z listą swoich cierpień i nie domaga się by Bóg wyrównał rachunki. Wie, że jeśli Bóg mu to uczyni, to będzie to Jego wielki i wolny dar, całkowicie płynący z Jego dobroci i miłosierdzia, a nie coś co się mu należy.

Pomyślmy o naszych prośbach przedstawianych Bogu. Czy nasza postawa podobna jest do postawy tego trędowatego?

 3.      Dotknął go…

Dotyk Jezusa był z pewnością czymś najbardziej szokującym, najtrudniejszym do wytrzymania, a jednocześnie najbardziej potrzebnym i najbardziej leczącym serce trędowatego. Kontemplujmy w tej scenie człowieka, który przez lata nie doświadczył dotyku, może nawet życzliwego uśmiechu, który wie, że jest odrażający, cuchnący, że jest zagrożeniem i przekleństwem. Patrzmy jak jest dotykany i co ten dotyk z nim robi, jak go zmienia.

Potem pomyślmy o tym co w nas jest trędowate, czego najbardziej się brzydzimy, co jest dla nas przekleństwem i zagrożeniem. Jeśli zapragniemy wówczas uzdrowienia, to pamiętajmy, że trzeba nam przyjść do Jezusa, a zatem trzeba nam wybrać się w podróż, która może wydawać się nam bardziej niebezpieczna niż nasza choroba. Może będzie się to wiązało z dotknięciem rany, z otworzeniem serca, może z sakramentem pokuty. Jeśli wtedy poczujemy się słabi, to przypomnijmy sobie trędowatego jak przemykał się by spotkać Jesusa. Jaki był zmęczony, obolały, przestraszony, by ktoś go nie zobaczył i jaki błysk migotał w jego spojrzeniu.

Zakończenie: Chwała Ojcu…

 Opracowała: Iwona Baryś rscj

© SACRE COEUR - ZGROMADZENIE NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA